یه جایی

بین نوشته های کوچه بازاریِ اینستا

خوندم که خدا گفته بزرگ ترین عیب زن اینه که قدر خودرش رو نمیدونه

یه جایی

تو کتابی که چند وقت پیش میخوندم

نوشته بود بزرگ ترین عیب آدمیزاد اینه که خودشو دست کم میگیره

و من تا به حال قدرنشناس ترین بودم نسبت به خودم ...

یه بچه توی همسایگی صوت یا "شوت" دار شده از دیروز که این صدا شروع شده تا همین الان یه صدای جدید تو صداهایی که از کوچه میاد کنار صدای آهنگری و ونگ بچه و توپ خوردن به در و صدای خروس اولش صداهه ناآنشا ب

کائنات اصرار شدیدی داره

که وقتی کسی رو حتی در ذهنت

بخاطر اشتباهی سرزنش میکنی

تورو به شیک ترین حالت ممکن

جوری که حتی سر در نمیاری چی شد که اینطور شد

به اون اشتباه مبتلا کنه...

خود خدا هم یه جورایی کمال گرای افراطیه..

ما که بنده ایم ...

خیلی از آدمهای موفق و بزرگ دنیا

کودکی و نوجوانی و جوانی و حتی میانسالی پر از درد و رنج و ناکامی ای داشتن

اما از یه جایی به بعد این اصطحکاک و خستگی و فرسایش رو نادیده گرفتن

از یه جایی به بعد دوپینگ کردن و وایسادن و راه افتادن و به قله ها رسیدن ...

گناه یعنی

من بنده تو باشم

تو به من همه چیز داده باشی

و منِ بی همه چیز حیف و میل کنم؛

خودم را...